یک وقت از ما نوحه و دم را نگیری

سینه زنی و شور و ماتم را نگیری

خیلی میان روضه هایت سود کردیم

یک موقع از ما روضه و غم را نگیری

لطف کن این قطره را تا رود و دریا هم ببر

ابرهای رحمت ات را سمت صحرا هم ببر

سوی کنعان بوی پیراهن خبر را میبرد

یک خبر از جانب خود به زلیخا هم ببر

عشق است مرا که در عزایت رنگ بدنم سیاه باشد

از لطمه ی روضه ی غم تو عشق است تنم سیاه باشد

از بس که مرا همیشه مادر از کودکیم سیاه پوشاند

پایان وصیتم نوشتم حتی کفنم سیاه باشد

کاسه ی صبر من از گریه گهی پُر می شود

اشک روی قاب عکس کربلا دُر می شود

گریه ی پاک عزای تو مرا هم پاک کرد

آب آلوده به دریا می رسد کُر می شود

هر کس شهید تو نشد، اهل قبور شد

هر کس نمرد بهر تو، زنده به گور شد

خون تو خاک را به دو پیمانه مست کرد

بر خاک تا که ریخت، شراب طهور شد

قسم به قافله سالار ظهر عاشورا

قسم به چادر خاکی حضرت زهرا

قسم به نخل رشید حرم ابو فاضل

قسم به پیکر درهم شکسته ی سقا

شادی جهان هیچ است عشق است همین غم را

هرثانیه میخواهیم  این عالم ماتم را

همدست ملائک شد شد آبرویش تضمین

دستی که در این شب ها برداشته پرچم را

سری به سلسله اصحاب بی سرت دارند

امید موج فرات از لب ترت دارند

تو چشمه ای تو زلالی تو آسمان کبود

کبودها چه شباهت به مادرت دارند